|
im. JÓZEFA IGNACEGO KRASZEWSKIEGO w WISZNICACH |
|||
|
|
|||
|
MENU SERWISU |
INFORMACJE
|
MENU STRONY |
|
|---|---|---|---|
|
|
W związku z problemami w odczytaniu niektórych nazwisk naszych absolwentów, przedstawiamy listy absolwentów w poszczególnych rocznikach . W przypadku wystąpienia błędów prosimy o kontakt telefoniczny w celu dokonania poprawek .
NASZA SZKOŁA
|
|
|
|
|
HISTORIA SZKOŁY Budynek naszej szkoły w czasie II Wojny Światowej był , główną siedzibą wojsk Hitlerowskich (patrz galeria) na tych terenach. Teraz budynek po kilku przebudowach należy do szkoły i odbywają się w nim lekcje.
HISTORIA WISZNIC Czy wiesz że pierwsze wzmianki o Wisznicach pojawiły się w 1446 roku. Wówczas była to wieś królewska. W 1511 roku Zygmunt Stary dyplomem wystawionym w Brześciu nadał Wisznice Janowi Sapieże. Odtąd , aż do roku 1835 Wisznice stanowiły własność Sapiehów linii Kodeńskiej. Prawa miejskie Wisznice otrzymały w 1579 roku. W XVII i XVIII w. częste przemarsze wojsk polskich i obcych, związane z tym grabieże i pożary znacznie zniszczyły zabudowę Wisznic. W 1705 roku Wisznice zostały doszczętnie spalone - ocalał tylko kościół i cerkiew. Z upadku podniosły się w 1794 roku. W 1869 - pozbawione praw miejskich za udział mieszkańców w Powstaniu Styczniowym. Od września 1942 roku rejon Wisznice – Sławatycze włączono do VII obwodu Biała Podlaska. Do 1975 roku należały do woj. lubelskiego, a następnie do woj. bialskopodlaskiego. Obecnie ponownie Wisznice należą do woj. lubelskiego.
|
|
|
|
Polecamy strony: www.wisznice.pl www.wisznice.eu
|
|||
|
Józef Ignacy Kraszewski (28 VII 1812 - 19 III 1887)
Patron naszej szkoły był najpłodniejszym pisarzem polskim wszystkich wieków. Pochodził z rodziny szlacheckiej gospodarującej w Dołhem koło Prużany. Dzieciństwo spędził we dworze babki w Romanowie, dokąd chętnie powracał (dziś znajduje się tam Muzeum J. I. Kraszewskiego). Od 1822 r. uczył się w szkołach w Białej Podlaskiej, Lublinie i Świsłoczy, a od 1829 r. studiował w Wilnie: początkowo medycynę, potem mimo protestów ojca - literaturę. Po wybuchu w Warszawie powstania listopadowego został wraz z grupą kolegów aresztowany i ponad rok przebywał w rosyjskim więzieniu, a po uwolnieniu pozostawał w Wilnie pod dozorem policyjnym. Gdy zezwolono mu na powrót do Dołhego, kontynuował rozpoczętą w Wilnie twórczość literacką i dalej się kształcił. W 1838 r. ożenił się z Zofią Woroniczówną. Stało się to znów wbrew woli ojca, który obawiał się, że syn za wysoko sięga. Po ślubie małżonkowie gospodarowali na Wołyniu. W 1853 r. - już jako rodzice czworga dzieci - przenieśli się do Żytomierza. Kraszewski skupił się odtąd na pracy literackiej, ale nie stronił i od innych prac (został kuratorem gimnazjum, dyrektorem teatru i Towarzystwa Dobroczynności). Wskutek zatargu z konserwatywną opinią publiczną na tle jego krytyki stosunku szlachty do chłopów przyjął w 1859 r. ofertę redagowania "Gazety Warszawskiej" i przeniósł się wraz z rodziną do Warszawy. W przededniu powstania 1863 r. uczestniczył w działalności politycznej, dlatego po wybuchu walk został przez podległe Petersburgowi władze krajowe uznany za osobistość niepożądaną w Warszawie. Zostawiwszy tutaj rodzinę, musiał emigrować. Wyjechał do Drezna, gdzie mieszkał do r. 1884.W 1883 r. został w Berlinie uwięziony i oskarżony o współpracę z francuskim wywiadem wojskowym, a w roku następnym skazany przez trybunał w Lipsku na 3,5 roku twierdzy. Karę odbywał w Magdeburgu. Z powodu choroby urlopowany za kaucją wyjechał na kurację do Włoch, skąd po trzęsieniu ziemi schronił się w 1886 r. w Genewie. Tu do choroby nowotworowej przyłączyło się zapalenie płuc i stało się bezpośrednią przyczyną śmierci. Zwłoki jego przewieziono do Krakowa do krypty zasłużonych w kościele Na Skałce. Kraszewski nie był człowiekiem, który interesuje się wyłącznie zapisywanym i zadrukowanym papierem. Pasjonował się rysunkiem pejzażu i architektury, po amatorsku imał się malarstwa olejnego, gromadził kolekcje starych rycin. Kochał muzykę. Za niezbywalną przyjemność codzienną uznawał godzinę gry na fortepianie, a jego recenzje z koncertów i oper odznaczają się solidnym profesjonalizmem. Wiele podróżował: zjeździł całą przedrozbiorową Polskę i niemal całą Europę. Przez wszystkie lata dorosłego życia angażował się w działalność polityczną, co dwukrotnie opłacił więzieniem. Uczestniczył w dziesiątkach przedsięwzięć społecznych, a w niejednej sprawie umiał się przeciwstawić opinii publicznej. W swej twórczości powieściowej stawiał na lojalność wobec rzeczywistości, ale łączył to z fascynacją romantyzmem. Do roku 1863 przeważały na jego warsztacie tematy współczesne, w okresie drezdeńskim - historyczne. Twórczości Kraszewskiego stale przyświecały intencje patriotyczne, przybarwione niechęcią do arystokracji, sympatią do szlachty i skłonnością do idealizowania ludu. Najpopularniejsze utwory Kraszewskiego to: Wielki świat małego miasteczka 1832; Kościół Święto-Michalski w Wilnie 1833; Poeta i świat 1839; Mistrz Twardowski 1840; Całe życie biedna 1840; Ulana 1843; Latarnia czarnoksięska 1843-4; Obrazy z życia i podróży 1843; Zygmuntowskie czasy 1846; Ostap Bondarczuk 1847; Interesa familijne 1852; Powieść bez tytułu 1854; Chata za wsią 1854; Dwa światy 1854; Typy i charaktery 1854; Dziecię Starego Miasta 1863; Moskal 1865; Żyd 1866; Bezimienna 1869; Sto diabłów 1870; Bratankowie 1871; Stara baśń 1876; Boleszczyce 1877; Hrabina Cosel 1873; Brühl 1874; Ostatnie chwile księcia wojewody "Panie Kochanku" 1875; Szalona 1880; Raptularz pana Mateusza Jasienieckiego 1880; Sama jedna 1881; Król chłopów 1881; Semko 1882; Matka królów 1883; Boży gniew 1886.
przygotowała Małgorzata Górak[na podstawie materiałów prof. dr hab. Józefa Bachórza]
|
|||
|
DYREKCJA:
Nuszczyk Andrzej - dyrektor Osipiuk Rafał - wicedyrektor
NAUCZYCIELE
|
|||
|
Bednarek Barbara Cegłowska Małgorzata Chilczuk Stanisława Chról Jadwiga Dzyr Barbara Gabrylewicz Ewa Głowacka Barbara Korszeń Beata Kiryk Beata Klimkowicz Wanda Kotiuk
Danuta
Krupska
Aneta Marczuk
Grażyna |
Moryl Stanisława Niedźwiedź Katarzyna Nuszczyk Andrzej Nuszczyk Dorota Nuszczyk Ewa Osipiuk Rafał Prudaczuk Edyta Przyczyna-Żegocka Barbara Skrzymowska Zofia Ułanowicz Bożena Bloch Marta |
||
|
POZOSTALI PRACOWNICY SZKOŁY
Marta Szczęśniak Joanna Dudzińska Elżbieta Wiczuk Beata Alberska Barbara Przepiórka Teresa Perchuć Maria Wiczuk Anna Żwiruk |
|||
SZKOŁA
PODSTAWOWA Z ODDZIAŁAMI PRZEDSZKOLA 
Nasza
szkoła została zbudowana jeszcze przed wybuchem drugiej wojny światowej, a w
późniejszych latach została rozbudowana. Znajduje się ona na ul.
Warszawskiej. Budynek ostatnio przeszedł gruntowny remont. Szkoła została
pięknie pomalowana z zewnątrz, zmieniono dach oraz wymieniono okna. Obok
budynku jest boisko asfaltowe, na którym gdy jest ciepło spędzamy przerwy i
mamy zajęcia z w-f. Szkoła jest dwu piętrowa, posiada dwanaście klas
przystosowanych do nauki, pokój nauczycielski, dwa gabinety dyrektorskie,
sekretariat, gabinet pielęgniarki szkolnej i bibliotekę. 
